Tamara - Afvallen en dieet dagboek

Lieve Bloglezers,

Zoals ik mijn eerste blog begon met bovenstaande titel zo heet dus ook vandaag mijn blog. De knop is namelijk wéér definitief om. En nu niet gaan denken dat ik in ruim 6 maanden tijd ruim 40 KG wil gaan aankomen

Mijn stoelgang geeft zoals jullie hebben kunnen lezen al vanaf half Oktober redelijk grote problemen. 3 weken voor mijn laatste keer eetweek ging het allemaal weer vlotjes. Helaas is het na de eetweek weer helemaal de andere kant op gegaan. Ben inmiddels alweer anderhalve week bezig om het weer opgang te krijgen. Afgelopen vrijdag, en de maandag ervoor wel geweest maar wel weer doormiddel van Wapiti tabletten.

Afgelopen vrijdag dus voor het laatst met behulp van die pillen. Ik heb het nu weer afgewacht tot vanavond en helaas blijft het gewoon weer uit. Inmiddels is het al nacht en zit ik nog steeds zonder resultaat deze blog te tikken. Toen ik net omstreek 22.00 uur uit de douche kwam en weer in het kastje greep naar de Wapiti tabletten wist ik het ineens heel zeker. Mijn lichaam is op. Mijn lichaam is moe en klaar. Het kan zo gewoon niet meer doorgaan. Er staat bijna geen haar meer op mijn hoofd en mijn stoelgang is alweer ruim anderehalve week waardeloos. Om naar niet te spreken van de keiharde teleurstelling van afgelopen maandag. Toen was er dus niets af.

Alles bij elkaar opgeteld viel ineens het kwartje dat het gewoon genoeg geweest is zo. Ik ben ruim 41 KG afgevallen in 6 maanden en 15 dagen. Ik heb dus radicaal besloten van de 1 op de andere minuut dat ik vanaf morgen ga op en afbouwen. Aangezien dit ook nog ruim 3 maanden gaat kosten ben ik dus voorlopig nog wel even zoet. Plus het feit dat ik dan ook vast nog wel wat kilootjes ga verliezen was de keuze snel gemaakt. Ik kan het in mijn hoofd allemaal nog zeker een paar maanden waar maken maar mijn lichaam geeft steeds duidelijkere signalen af dat ik echt moet stoppen en aan mijn max zit.

Vorige week dinsdag tijdens het shoppen met mijn moeder en ik alles wat maatje 40 had aan kon trekken en in mezelf in de spiegel keek was ik voor het eerst sinds mijn afvallen meer dan tevreden. Mijn hoofd heeft dus rust gekregen bij mijn lichaam. Ik was zelf ook opgewekt en niet meer zo depri. Ik was en ben gelukkig met het beeld wat ik nu zie. Het positieve besef heeft eindelijk zijn plek ingenomen.

Goed, het was even een ommekeer, net zo'n grote ommekeer als toen ik ben begonnen. Van de 1 op de andere dag, zo heb ik nu besloten van het 1 op het andere moment dat het goed is geweest.

Morgen alleen nog even met consulente Karin in overleg. Tenminste, geen overleg meer maar gewoon even mijn zegje doen. Ik ga me niet meer om laten praten door wie dan ook. Morgenochtend na het stoelgangen en wegen ga ik haar bellen om haar dit te vertellen. En dan ga ik vanaf morgen ook meteen de afbouw inzetten. Ik weet zeker als ik nog door ga tot maandag en zie dat er weer een kilo af is dat ik dan weer door ga. Maar het heeft geen zin meer, mijn stoelgang blijft gewoon prut, maar haar blijft uitvallen dus het moet gewoon stoppen nu.

Ik ben DUN tevreden. Ga lekker genieten en ik ga alles tot in de detail beschrijven over hoe mijn 3 maanden op en afbouw gaat verlopen. Ik vind het leuk om te schrijven en dan weten jullie meteen hoe het in zijn werk gaat. Dus niet denken dat ik mij zaterdag eens lekker ga bezatten en vol ga eten bij de MAC. Dat is dus absoluut niet het geval.

Er is een last van mij afgevallen, de zware last van iedere dag wegen en gewogen worden. Elke dag maar weer die weegschaal die de afgelopen anderhalve week zo teleurstellend was is vanaf morgen voorbij. Ik ga vanaf nu alleen de maandag ochtend wegen en verder niet meer. Ik wil mijn leven terug. En daar hoorde de afgelopen maanden mijn Vriend Weegschaal bij, maar ik wil me weer fixeren op andere belangrijke dingen zoals het opgewicht blijven. En niet meer mijn mind fuckend iedere morgen op dat ding.

Het is goed zo. Iedereen bedankt voor de steun in de meest zware periode in mijn leven. Maar ik heb het gedaan. Ik heb gepresteerd, en mijn taak volbracht. Het voelt nu goed zo en ik kan niet wachten om te beginnen morgen. Aan een nieuw tijdperk, aan een gezond leven.

Vaarwel ''dikke'' Tammie en verwelkom Tammie versie 2.0 zoals een lieve oude bekende mij net een hart onder riem stak.

Liefs

Tamara

Lieve bloglezers

Deze week geen nieuw dagboek verhaal. Dit omdat ik vanmorgen gevallen ben en mijn schouder uit de kom heb gehad. Hij zit er inmiddels weer in met behulp van de Doc maar ik moet 3 wkn rust houden in een mitella. Aangezien ik altijd met tien vingers typ en nu met 1 dus even geen verhaal.

Er is ook geen nieuw gewicht deze week. Sta even stil op een zogenaamd plateau. Dat komt vaker tijdens dit dieet voor maar is mij nooit overkomen. Ben ook grieperig, snotneus en mijn stem kwijt dus dan kun je ook geen gewichts verlies hebben.

Volgende week weer een nieuw vers verhaal en gewicht hoop ik.

Liefs

Tammie

P.s fijne maandag de 13e allemaal

Lieve bloglezers,

De eetweek is ten einde, maar o wat heb ik genoten. Heel wat nieuwe recepten geprobeerd en Maikel en ik hebben met meer dan smaak gegeten. Het was allemaal heerlijk. Als jullie intresse hebben in de recepten laat het me dan even weten.

De week is best goed verlopen. Tenminste als je het over zijn algemeenheid hebt. Afgelopen donderdag ging het allemaal wat minder lekker. Voelde met niet goed, en toen ik tijdens het aankleden in de spiegel keek en tegen mezelf zei: Wow wat heb je dat toch goed gedaan, kwamen weer die rare onverklaarbare tranen. Helaas stopte het gewoon ff niet meer. Die spiegel is zo raar om mezelf in te zien. Het lijkt echt alsof er ieamand staat. En ipv dat ik trots ben ga ik dus gewoon huilen en raak ik ervan in paniek. Heb met Roel, Marian en Maikel gebeld. Die kregen me al gauw rustig en toen ben ik toch de huis arts gaan bellen. Ik dacht nu echt wel dat ik er klaar mee was. Met mezelf dan :-). Hele lieve assistente aan de telefoon die me al snel nog rustiger kreeg. Ik het verhaal uitgelegd en zij een afspraak ingepland voor dezelfde dag nog. Eind van de middag kon ik terecht. De dag heel rustig door gekomen met lezen en internetten.

Toen naar de dokter. Pak sneeuw op de weg van hier tot Tokio dus op tijd weg en slow down. Eenmaal daar op tijd en wel aangekomen boekje gepakt en wachten maar. Na ongeveer 5 min kwam de dokter. Het was precies 15.40 de tijd van mijn afspraak. Ze keek rond, en nog eens. Toen keek ze naar haar lijstje en riep ze iig niet mijn naam op *lol*. Dus iemand anders ging met haar mee naar binnen. Stiekem moest ik er wel op grinniken. Na 20 min kwam de man het kamertje uit en na 1 minuur kwam de dokter terug. Nog een keer kijken en toen toch maar mijn naam roepen. Dus ik stond op. Dokter kijkt met super grote ogen, wil wat zeggen, maar bedenkt zich gelukkig dat ze in de wachtkamer staat. Dus we lopen snel naar binnen. Eerste woorden van de dokter: OH MY GOD en excuus maar ik zag je net echt niet zitten. Ik kijk haar aan en we moeten beidde lachen. Meid wat zie je er goed uit begint ze. Ondertussen zijn we gaan zitten. Ze klikt wat op haar pc en zegt: een paar weken geleden kreeg ik een melding van de Huisartsenpost over je Klysma's en toen zag ik iets staan met 30 kg afgevallen maar ze dacht dus dat het een tikfout was *lol*. Ik zeg: Nee het zijn er inmiddels al 40.2 en een tikfout is het zeker niet :D. Zij natuurlijk lachen. Meid wat ben ik trots op je. En wat ga je goed. Hoeveel wil je er nog af hebben? Ik zeg: ik wil in totaal 45 KG afvallen dus nog 4.8 KG. Dokter: dat gaat je lukken.

Na het gesprekje over hoe het nu gaat heb ik iig te horen gekregen dat de hoofdzaak van mijn huilbuien is. Om het even kort uit te leggen: mijn hoofd kan mijn lichaam niet bij benen. In mijn hoofd denk ik dus nog aan dezelfde Tamara maar dan laat de spiegel iets totaal anders zien. Op zich niet erg maar ik moet het dus nog allemaal gaan accepteren. Toen ik zei dat ik veel las op het Cambridge Forum dat iedereen juist alleen  maar gelukkiger word en ik voor mijn gevoel alleen maar ongelukkiger, kreeg ik als antwoord: Ik denk dat de meeste mensen van het forum een slank verleden hebben gehad. Die willen terug naar een bepaald beeld van toen ze bijvoorbeeld 25 of 16 waren. En naar welk beeld wil jij terug? Ik keek bedenkelijk terug want ik heb geen beeld om aan terug te kijken omdat ik mijn hele leven meer dan gemiddeld ben geweest en dus nooit een slanke ik ben geweest. Juist zegt ze en daar zit je probleem. Er is voor jouw geen voorbeeld alleen maar een nieuw beeld en dat is gewoon heel erg confronterend.

Goh wat iemand dan gelijk kan hebben zeg. Het is idd waar. Ik ben altijd alleen maar dikker en dikker geworden de afgelopen tien jaar. Dus ik heb totaal geen idee wat me nu overkomt. Ik heb een lijstje mee gekregen met telefoonnummers van maatschappelijk werk en een Psycholoog. Vandaag even gebeld maar ze zitten allemaal vol tot Januari/Februari. Ik ga gewoon mezelf een beetje rustig houden ( was ook het dokter advies ) en dan kijk in Januari of Februari of ik er nog steeds behoefte aan heb. Leek haar ook verstandig. Tot slot heb ik gevraagd of ze mijn bloeddruk wilde meten. Ik loop al vanaf mijn 17e daar mee te rotzooien. Hij was namelijk altijd super hoog. De laatste keer gemeten was hij 190 over 90 dus echt niet gezond. Heb er toen zelfs medicijnen voor gehad maar dat kon mijn hart niet aan dus daar moest ik mee stoppen. Enige remedie was afvallen. Maar dat knopje was toendertijd dus niet om :D. Zij hem opgemeten. Denken jullie wat: PERFECT!!! 125 over 85, wauw dat voelde weer als een mijlpaal. Twee glunderende meisjes in de dokterszaal. Met de woorden ga zo door verliet ik een stuk opgeluchter de praktijk en het komt vast goed.

De rest van de week is lekker verlopen. Heb rustig aan gedaan en zaterdag een heuse kerstboom gekocht. Heb er nog nooit 1 gehad dus ook de ballen, slingers, lampjes en piek moesten worden aageschaft. We hebben dus zaterdagmiddag heel gezellig met zijn 3en de boom opgezet. Dit is het resultaat:

Ben er harstikke wijs mee. Gister nog even lekker bij de paarden geweest. Helaas kunnen we niets doen. Alles is sneeuw/ijs. Dus even bij ze gekeken, gevoerd en toen weer lekker huis. Gisteravond bij mijn ouders een nieuw recept gekookt en de familie heeft lekker gesmikkeld. Zelfs mijn vader vond het heerlijk. Daarna natuurlijk Sinterklaar gevierd met mijn nichtje van bijna 4 jaar. Natuurlijk voor mij geen peper en kruidnoten of pietentaart maar wel veel gezelligheid. En een kadootje: mooie tas met badspullen van Therme en voor Maikel ook badschuim en een Sinterklaas en Piet van chocolade.

Toen moesten we vanmorgen natuurlijk nog wegen. Was er bijna zenuwachtig voor. Er stond 68.8 te knipperen op mijn vriend. Mijn week kon niet meer stuk, ondanks het eten toch nog 900 gram er. Ennnnnnn zoals jullie kunnen zien is de BMI nu in de 25 beland. En een BMI van 25.0 is een gezonde BMI. Nog maar 3.8 KG te gaan, ben benieuwd hoelang ik daar nog over doe, maar de tijd zal het leren.

Tot volgende week!

Liefs

Tammie

Lieve Bloglezers,

Tranen maken plaats voor een dikke dikke dikke hele dikke glimlach. Tenminste zoals het nu gaat dan. Kan zomaar over een uur weer anders zijn natuurlijk *grinnik*

Maar ik kan jullie vertellen dat ik eindelijk me weer een beetje gelukkig begin te voelen. Afgelopen dinsdag heb ik nog even 1 rot momentje gehad. Heb even gehuild en daarna is het de rest van de week rustig verlopen. Het doet allemaal veel met je hoor. Dat valt nog best een soort van tegen kan ik jullie vertellen. Het jammere is alleen dat het erg moeilijk te omschrijven is op een blog. Het gaat gewoon puur om gevoelens. En ik ben totaal geen persoon die niet goed gevoelens kan uitte of kan vertellen maar dit is gewoon niet te omschrijven. Raar want ik praat of schrijf het juist graag van mij af maar ik kan gewoon de juiste bewoordingen niet vinden. Afgelopen vrijdag nog wel even met een vriendin van mijn moeder erover gehad en natuurlijk met mijn eigen lieve Mama.

We hebben vrijdag eerst lekker de hondjes uitgelaten aan de Lek. Ik voelde me niet zo lekker dus we zijn al snel weer terug gegaan. Toen zijn we lekker naar Nieuwegein gegaan om even een rondje op City Plaza te doen. Vind City Plaza altijd gezellig, heb verder niets aangeschaft. Puur omdat ik dat gewoon met mijn schoonmama wil doen straks en het toch zonde zou zijn als ik nu dingen koop en ze straks eventueel weg zou moeten doen. Ben zo iemand die zich hecht aan auto's, materiaal, telefoons dus ook aan kleding. Gekke ik

Vrijdag morgen was ik dus  nog maar 200 gram afgevallen. Meteen weer in de stress, want ja er komt natuurlijk een dag of week dat het ''stopt"' met bemoedigende woorden van lieverd Maikel ga ik natuurlijk stug en sterk door.

Zaterdag morgen was er meer af, en gister was dan eindelijk de dag dat ik even ben gaan zitten na het wegen. Ik moest gewoon even het moment voor mijzelf hebben. Ik zag namelijk iets heel bijzonders staan. Iets wat ik nog nooit in mijn leven gezien heb. Er stond namelijk 69.8 KG te knipperen op mijn lieve schat Weegschaal.

Al zittend op mijn zwarte stoel heb ik eigenlijk niets gedaan. Alleen aan het getal gedacht. Heb me wel goed afgevraagd: wat voel ik nu eigenlijk. Omdat de laatste weken de emotie's natuurlijk zo hoog op waren gelopen heb ik van de week besloten eens goed een paar keer per dag aan mij zelf te vragen: wat voel ik nu? Wat doet het met me? Vind ik het fijn? Past het bij mij? En vooral: wil ik dit? Ik moet zeggen dat het duidelijkheid schept. Ik denk dat alles nogal verwarrend is geweest de laatste jaren. Ik doe veel voor anderen en vergeet daarbij eigenlijk mijn eigen gevoel. Heb dus voor mezelf besloten dat ik nu de komende tijd dingen ga doen waarbij ik mezelf goed voel. Er goede gedachtes bij heb, en vooral dat ik het doe voor mezelf.

En ik weet dat dat niet ego-istisch is maar gewoon harstikke hard nodig. Ik ben namelijk ook iemand die iets kan bereiken als ze het echt wilt. Ik ben ook een mens met gevoelens en waardes. Dus vanaf nu kom ik zelf even op de eerste plaats. Omdat ik het verdien en vooral omdat ik mezelf gewoon heb weg gecijferd. En niet even, maar jarenlang. Dus de onzekerheid gaat plaats maken voor iemand die goed in haar vel zit. Want ik mag er zijn. En hiervoor mocht ik er ook zijn maar nu dubbel zo hard. Klinkt wel raar want ik ben bijna de helft van mijn gewicht kwijt *lol*. Ach de helft om van te houden klinkt natuurlijk ook lekker

Wow wat een wijze lessen *grijns* maar ik ga er wat mee doen en mijn voordeel er mee uithalen. Vorige week zondag was het rommelige buitenrit in het bos met de paarden waardoor Sandro ( waar ik op zat ) uit zijn doen ging, ik paniekeerde waarvan een huilbui het gevolg van was. Gister dus besloten dat ik op DoeDoe zou gaan rijden. Rustig paardje en die voelt precies mij goed aan. De anderen paarden worden zenuwachtig van mij omdat ze voelen dat ik niet goed in mijn vel zit/zat en DoeDoe kan precies erop in spelen door rustig te zijn en niet zenuwachtig te worden. De andere paarden zijn gewoon een stuk gevoeliger voor mijn stemming en zo krijg ik een wisselwerking. Gister hebben Maikel en ik dus heerlijk samen bijna 2 uur door de bossen gereden. Ik op DoeDoe en Maikel op Hazerd. Maikel heeft zelfs de gehele weg voorop gereden en hij kan echt zo goed rijden voor iemand die nooit les heeft gehad en gewoon het maar ff doet op mijn aanwijzingen. Ik zelf heb er achter aan gereden. Heel stilletjes, en toen ik mijn mannen voor me zag en Maikel met een grote grijns af en toe eens achterom keek kreeg ik kippenvel. Wow wat was het heerlijk, samen met mijn mannen door het bos in een vlotte draf en een heerlijke galop. En natuurlijk mijn eigen ik, die inmiddels nu 40.3 KG lichter is. Ik ben zo trots. Nog maar 4.7 KG tot mijn eind doel. Ik ga het halen.

Young girl don’t cry
I’ll be right here when your world starts to fall
Young girl it’s alright
Your tears will dry, you’ll soon be free to fly

When you’re safe inside your room you tend to dream
Of a place where nothing’s harder than it seems
No one ever wants or bothers to explain
Of the heartache life can bring and what it means

When there’s no one else, look inside yourself
Like your oldest friend just trust the voice within
Then you’ll find the strength that will guide your way
You’ll learn to begin to trust the voice within

Young girl don’t hide
You’ll never change if you just run away
Young girl just hold tight
Soon you’re gonna see your brighter day

Now in a world where innocence is quickly claimed
It’s so hard to stand your ground when you’re so afraid
No one reaches out a hand for you to hold
When you look outside look inside to your soul

Life is a journey
It can take you anywhere you choose to go
As long as you’re learning
You’ll find all you’ll ever need to know
(be strong)
You’ll break it
(hold on)
You’ll make it
Just don’t forsake it because
No one can tell you what you can’t do
No one can stop you, you know that I’m talking to you

Young girl don’t cry I’ll be right here when your world starts to fall

Liefs

Proud Me

Aan al mijn trouwe bloglezers,

Wat vliegt de tijd. En gelukkig kruipen de laatste weken niet voor bij maar gaan deze net zo vlug als alle voor afgaande weken.

Het besef is gekomen en hoe. Ik ben van slag, mijn hormonen willen niet meer en ik kan al huilen om een dood vogeltje. Deze verandering heeft zoveel meer indruk gemaakt op mijn persoonlijke ik dan ik ooit heb durven toe te geven.

Natuurlijk blijf ik lachen, maar achter mijn lach gaat ook een verdriet schuil. Moeten jullie je voorstellen dat je jezelf nooit dik hebt gezien van bovenaf. En als je de spiegel in de kast opent en je kijkt naar je zelf en je ziet wel een dik iemand dan verschuil je je zelf achter die niet dikke gedachte. En je gaat door met leven. Vind andere mensen dik terwijl je zelf ook bent, lacht anderen uit terwijl je zelf net zo bent.

Het besef is gekomen en hoe. Het kwam als donderslag bij heldere hemel. Ik, Tamara word eindelijk het meisje van de gedachte. Geen spiegel meer die dik ziet maar een spiegel die mij mijn ''oude'' gedachten laten zien. Natuurlijk geen Hollands Next Top Model maar wel een gewoon iemand.

Het heeft deze week dus tranen gekost en ik schaam me niet. Het voelt als een opluchting. Een bevrijding. Zoveel weken met je lijn bezig zijn doet wat met je. Het geeft je leerstof. Leerstof over wie je bent, wat je doet en vooral hoe nu verder. Vooral het laatste. Ik ben blij dat ik al die weken heb af kunnen kicken van emotie eten, van prompt zonder nadenken iets in je mond te stoppen. Wat een waardering kan een mens toch hebben voor een goed blaadje sla met een heerlijk stukje vlees. Dat is toch prachtig? Vroeger nooit verzadigd, altijd maar opzoek. Opzoek naar wat? Naar een goed gevoel??? Naar nog meer eten? Ik heb geen idee. Het was een obsessie, een verslaving en vooral een gewoonte.

Omdat de ommekeer in mijn leven is gekomen en de traantjes gelaten zijn heb ik mezelf een tractatie gedaan. Nou eigenlijk niet ik, maar mijn lieve trotse vader. Die straks ineens maar de helft van zijn dochter heeft. Ik ben naar de kapper geweest. Binnen gelopen met de woorden: Hoi, ik ben Tamara ,39 KG lichter en ik ben anders, word anders en wil ook compleet ander kapsel. Ik zou zeggen maak er wat van. En dat is gelukt. Ik zal zo meteen na het tikken van mijn blog foto's erbij plaatsen.

Afgelopen zaterdag nog een uitstapje gemaakt naar de Margrietbeurs. Samen met mijn moeder, een vriendin van mijn moeder en mijn beste lieve schat vriendin Mirjam. Het derde jaar achtereen zijn we geweest. Maar het was wel de eerste keer in drie jaar zonder pijnlijke vermoeide voeten. Heerlijk, dat ik na een dag struinen gewoon normaal kan doen s'avonds. De dag zelf heb ik mezelf verwend met heerlijk huid en gezichts producten. In mijn dikke fase had ik daar geen intresse in. Nu des te meer. Heerlijk die potjes en cremetjes. En smeren maar. Zelfs thuis ben ik nu dus aan de gang.

Kortom het gaat de goede kant op met me. Ook al zijn mijn hormonen nog de weg kwijt. Kan het van Jantje lacht naar Jantje huilt binnen 3 seconden toch voelt het als op de juiste weg zijn. Ik word een beter mens, en ik ben een beter mens.

Natuurlijk was ik al een goed mens maar toch het idee.

De weegschaal was iig weer mijn beste vriend deze week. Maar liefst 1.4 KG eraf. Geweldig. Ben trouwens ook gestopt met de zoetjes in mijn thee en koffie. Of het er mee te maken heeft geen idee maar het zou goed kunnen. Het schijnt dat namelijk dat alle zoetstoffen buiten suiker ook nogal slecht is. Heb ze dus meteen in de vuilniszak gepropt.

Karin ( consulente ) is weer tevreden. Eigenlijk had ik deze week al een eetweek maar heb hem weer een week door geschoven. Vind het wel lekker om in de laatste maand dat ik ga starten meteen de eerste week ervan te mogen eten. Want na mijn eetweek is het nog maar 4 weken tot mijn deadline van 3 Januari. Dan stop ik echt. Mijn topsport van 2010 is geleverd. Met zes dikke gouden medailles stap ik terug in mijn tijdmachine naar huis. En wel tevreden natuurlijk

With love....

Tammie