is begonnen.....
Voor wie dacht dat Cambridge moeilijk was, heeft het helemaal mis. In 1 klap spat de zeepbel uit elkaar alsof hij nooit bestaan heeft.
Vanaf 1 Januari ben ik begonnen met het langzaam opbouwen van de koolydraten. Dit houdt dus in 1 boterham met halvarine en mager beleg en s'avonds bij de maaltijd 1 grote aardappel of 2 kleintjes. Ik moet zeggen dat het voortreffelijk smaakt. Eindelijk weer eens wat anders om op te kauwen. Ander bijkomend nadeeltje zou zijn dat mijn derde dags gewicht erbij zou komen ( 1.4 KG ) maar ik heb de mazzel dat ik gewoon blijf afvallen. Dat is dan weer een voordeel.
Dan nu het ergste. Ik ben namelijk volledig uit mijn Ketose. Wow dat is echt schokkend. De gehele dag word ik vergezeld door 2 nieuwe maatjes. Mag ik u voorstellen aan op de linker schouder zittend: Engeltje en op de rechter schouder zittend: Duiveltje. Vanaf het moment dat ik opsta en netjes mijn eerste shake op heb begint na korte tijd hun gesprek. Of eigenlijk is het geen gesprek, het is een discussie. Nog mooier: mijn hoofd staat er tussenin. Heel de dag hoor ik in beide oren: ETEN ETEN ETEN ETEN, PAK NOU PAK NOU PAK NOU en de andere zegt: NEE NEE NEE NEE, HET MAG NIET HET MAG NIET HET MAG NIET. En dat de gehele dag lang. Gek word ik ervan. Nu pas begint mijn strijd tegen de kilo's. Namelijk niet toegeven aan de duivel en goed naar het Engeltje luisteren.
Gisteren een totale mislukking, ik gaf toe aan het duiveltje. Ik heb dus een stuk kaas gepakt uit de koelkast om dat vervolgens op te eten. Na het koken en eten van mijn avond maaltijd ging het dus volledig mis. Heb een uur op de pot gezeten. Met een emmer op schoot en mijn gat boven de pot. Aan beide kanten kwam het overal uit, gepaard met heftige pijnen.
Toen kon ik mezelf wel voor mijn kop rammen. Hoe stom kun je zijn. Eerst roof bouw plegen door zo ontzettend dik te worden, vervolgens mijn lichaam flink aanpakken met een belachelijk crash dieet om het dan vervolgens na 4 weken een tik om de oren te verkopen door middel van vette kaas. Gelukkig ben ik meteen genezen en doe ik dit nooit meer.
Maar oh wat is dit zwaar, de hele dag strijden. Maar we gaan ervoor. Ik MOET het netjes volbrengen want ik wil nooit meer zo dik worden.
Als ik me dan afvraag waarom ik zoveel gegeten heb is het antwoord vrij logisch. Emotie eten geneest nooit. Je moet het alleen binnen de perken zien te houden. Gister mislukt ( logisch, na een sterf geval, arm uit de kom, ontslag ) maar vandaag gaat het weer slagen. Ben goed op de feiten gedrukt gister dus ik denk voortaan wel goed na voor ik iets in mijn mond stop wat niet in CB boekje staat.
Tot volgende week!
Liefs
Tamara
voor wat je hebt bereikt, en nu de balans houden! 
