Lieve bloglezers,
De eetweek is ten einde, maar o wat heb ik genoten. Heel wat nieuwe recepten geprobeerd en Maikel en ik hebben met meer dan smaak gegeten. Het was allemaal heerlijk. Als jullie intresse hebben in de recepten laat het me dan even weten.
De week is best goed verlopen. Tenminste als je het over zijn algemeenheid hebt. Afgelopen donderdag ging het allemaal wat minder lekker. Voelde met niet goed, en toen ik tijdens het aankleden in de spiegel keek en tegen mezelf zei: Wow wat heb je dat toch goed gedaan, kwamen weer die rare onverklaarbare tranen. Helaas stopte het gewoon ff niet meer. Die spiegel is zo raar om mezelf in te zien. Het lijkt echt alsof er ieamand staat. En ipv dat ik trots ben ga ik dus gewoon huilen en raak ik ervan in paniek. Heb met Roel, Marian en Maikel gebeld. Die kregen me al gauw rustig en toen ben ik toch de huis arts gaan bellen. Ik dacht nu echt wel dat ik er klaar mee was. Met mezelf dan :-). Hele lieve assistente aan de telefoon die me al snel nog rustiger kreeg. Ik het verhaal uitgelegd en zij een afspraak ingepland voor dezelfde dag nog. Eind van de middag kon ik terecht. De dag heel rustig door gekomen met lezen en internetten.
Toen naar de dokter. Pak sneeuw op de weg van hier tot Tokio dus op tijd weg en slow down. Eenmaal daar op tijd en wel aangekomen boekje gepakt en wachten maar. Na ongeveer 5 min kwam de dokter. Het was precies 15.40 de tijd van mijn afspraak. Ze keek rond, en nog eens. Toen keek ze naar haar lijstje en riep ze iig niet mijn naam op *lol*. Dus iemand anders ging met haar mee naar binnen. Stiekem moest ik er wel op grinniken. Na 20 min kwam de man het kamertje uit en na 1 minuur kwam de dokter terug. Nog een keer kijken en toen toch maar mijn naam roepen. Dus ik stond op. Dokter kijkt met super grote ogen, wil wat zeggen, maar bedenkt zich gelukkig dat ze in de wachtkamer staat. Dus we lopen snel naar binnen. Eerste woorden van de dokter: OH MY GOD en excuus maar ik zag je net echt niet zitten. Ik kijk haar aan en we moeten beidde lachen. Meid wat zie je er goed uit begint ze. Ondertussen zijn we gaan zitten. Ze klikt wat op haar pc en zegt: een paar weken geleden kreeg ik een melding van de Huisartsenpost over je Klysma's en toen zag ik iets staan met 30 kg afgevallen maar ze dacht dus dat het een tikfout was *lol*. Ik zeg: Nee het zijn er inmiddels al 40.2 en een tikfout is het zeker niet :D. Zij natuurlijk lachen. Meid wat ben ik trots op je. En wat ga je goed. Hoeveel wil je er nog af hebben? Ik zeg: ik wil in totaal 45 KG afvallen dus nog 4.8 KG. Dokter: dat gaat je lukken.
Na het gesprekje over hoe het nu gaat heb ik iig te horen gekregen dat de hoofdzaak van mijn huilbuien is. Om het even kort uit te leggen: mijn hoofd kan mijn lichaam niet bij benen. In mijn hoofd denk ik dus nog aan dezelfde Tamara maar dan laat de spiegel iets totaal anders zien. Op zich niet erg maar ik moet het dus nog allemaal gaan accepteren. Toen ik zei dat ik veel las op het Cambridge Forum dat iedereen juist alleen maar gelukkiger word en ik voor mijn gevoel alleen maar ongelukkiger, kreeg ik als antwoord: Ik denk dat de meeste mensen van het forum een slank verleden hebben gehad. Die willen terug naar een bepaald beeld van toen ze bijvoorbeeld 25 of 16 waren. En naar welk beeld wil jij terug? Ik keek bedenkelijk terug want ik heb geen beeld om aan terug te kijken omdat ik mijn hele leven meer dan gemiddeld ben geweest en dus nooit een slanke ik ben geweest. Juist zegt ze en daar zit je probleem. Er is voor jouw geen voorbeeld alleen maar een nieuw beeld en dat is gewoon heel erg confronterend.
Goh wat iemand dan gelijk kan hebben zeg. Het is idd waar. Ik ben altijd alleen maar dikker en dikker geworden de afgelopen tien jaar. Dus ik heb totaal geen idee wat me nu overkomt. Ik heb een lijstje mee gekregen met telefoonnummers van maatschappelijk werk en een Psycholoog. Vandaag even gebeld maar ze zitten allemaal vol tot Januari/Februari. Ik ga gewoon mezelf een beetje rustig houden ( was ook het dokter advies ) en dan kijk in Januari of Februari of ik er nog steeds behoefte aan heb. Leek haar ook verstandig. Tot slot heb ik gevraagd of ze mijn bloeddruk wilde meten. Ik loop al vanaf mijn 17e daar mee te rotzooien. Hij was namelijk altijd super hoog. De laatste keer gemeten was hij 190 over 90 dus echt niet gezond. Heb er toen zelfs medicijnen voor gehad maar dat kon mijn hart niet aan dus daar moest ik mee stoppen. Enige remedie was afvallen. Maar dat knopje was toendertijd dus niet om :D. Zij hem opgemeten. Denken jullie wat: PERFECT!!! 125 over 85, wauw dat voelde weer als een mijlpaal. Twee glunderende meisjes in de dokterszaal. Met de woorden ga zo door verliet ik een stuk opgeluchter de praktijk en het komt vast goed.
De rest van de week is lekker verlopen. Heb rustig aan gedaan en zaterdag een heuse kerstboom gekocht. Heb er nog nooit 1 gehad dus ook de ballen, slingers, lampjes en piek moesten worden aageschaft. We hebben dus zaterdagmiddag heel gezellig met zijn 3en de boom opgezet. Dit is het resultaat:
Ben er harstikke wijs mee. Gister nog even lekker bij de paarden geweest. Helaas kunnen we niets doen. Alles is sneeuw/ijs. Dus even bij ze gekeken, gevoerd en toen weer lekker huis. Gisteravond bij mijn ouders een nieuw recept gekookt en de familie heeft lekker gesmikkeld. Zelfs mijn vader vond het heerlijk. Daarna natuurlijk Sinterklaar gevierd met mijn nichtje van bijna 4 jaar. Natuurlijk voor mij geen peper en kruidnoten of pietentaart maar wel veel gezelligheid. En een kadootje: mooie tas met badspullen van Therme en voor Maikel ook badschuim en een Sinterklaas en Piet van chocolade.
Toen moesten we vanmorgen natuurlijk nog wegen. Was er bijna zenuwachtig voor. Er stond 68.8 te knipperen op mijn vriend. Mijn week kon niet meer stuk, ondanks het eten toch nog 900 gram er. Ennnnnnn zoals jullie kunnen zien is de BMI nu in de 25 beland. En een BMI van 25.0 is een gezonde BMI. Nog maar 3.8 KG te gaan, ben benieuwd hoelang ik daar nog over doe, maar de tijd zal het leren.
Tot volgende week!
Liefs
Tammie
