Lieve Bloglezers,
Tranen maken plaats voor een dikke dikke dikke hele dikke glimlach. Tenminste zoals het nu gaat dan. Kan zomaar over een uur weer anders zijn natuurlijk *grinnik*
Maar ik kan jullie vertellen dat ik eindelijk me weer een beetje gelukkig begin te voelen. Afgelopen dinsdag heb ik nog even 1 rot momentje gehad. Heb even gehuild en daarna is het de rest van de week rustig verlopen. Het doet allemaal veel met je hoor. Dat valt nog best een soort van tegen kan ik jullie vertellen. Het jammere is alleen dat het erg moeilijk te omschrijven is op een blog. Het gaat gewoon puur om gevoelens. En ik ben totaal geen persoon die niet goed gevoelens kan uitte of kan vertellen maar dit is gewoon niet te omschrijven. Raar want ik praat of schrijf het juist graag van mij af maar ik kan gewoon de juiste bewoordingen niet vinden. Afgelopen vrijdag nog wel even met een vriendin van mijn moeder erover gehad en natuurlijk met mijn eigen lieve Mama.
We hebben vrijdag eerst lekker de hondjes uitgelaten aan de Lek. Ik voelde me niet zo lekker dus we zijn al snel weer terug gegaan. Toen zijn we lekker naar Nieuwegein gegaan om even een rondje op City Plaza te doen. Vind City Plaza altijd gezellig, heb verder niets aangeschaft. Puur omdat ik dat gewoon met mijn schoonmama wil doen straks en het toch zonde zou zijn als ik nu dingen koop en ze straks eventueel weg zou moeten doen. Ben zo iemand die zich hecht aan auto's, materiaal, telefoons dus ook aan kleding. Gekke ik 
Vrijdag morgen was ik dus nog maar 200 gram afgevallen. Meteen weer in de stress, want ja er komt natuurlijk een dag of week dat het ''stopt"' met bemoedigende woorden van lieverd Maikel ga ik natuurlijk stug en sterk door.
Zaterdag morgen was er meer af, en gister was dan eindelijk de dag dat ik even ben gaan zitten na het wegen. Ik moest gewoon even het moment voor mijzelf hebben. Ik zag namelijk iets heel bijzonders staan. Iets wat ik nog nooit in mijn leven gezien heb. Er stond namelijk 69.8 KG te knipperen op mijn lieve schat Weegschaal.
Al zittend op mijn zwarte stoel heb ik eigenlijk niets gedaan. Alleen aan het getal gedacht. Heb me wel goed afgevraagd: wat voel ik nu eigenlijk. Omdat de laatste weken de emotie's natuurlijk zo hoog op waren gelopen heb ik van de week besloten eens goed een paar keer per dag aan mij zelf te vragen: wat voel ik nu? Wat doet het met me? Vind ik het fijn? Past het bij mij? En vooral: wil ik dit? Ik moet zeggen dat het duidelijkheid schept. Ik denk dat alles nogal verwarrend is geweest de laatste jaren. Ik doe veel voor anderen en vergeet daarbij eigenlijk mijn eigen gevoel. Heb dus voor mezelf besloten dat ik nu de komende tijd dingen ga doen waarbij ik mezelf goed voel. Er goede gedachtes bij heb, en vooral dat ik het doe voor mezelf.
En ik weet dat dat niet ego-istisch is maar gewoon harstikke hard nodig. Ik ben namelijk ook iemand die iets kan bereiken als ze het echt wilt. Ik ben ook een mens met gevoelens en waardes. Dus vanaf nu kom ik zelf even op de eerste plaats. Omdat ik het verdien en vooral omdat ik mezelf gewoon heb weg gecijferd. En niet even, maar jarenlang. Dus de onzekerheid gaat plaats maken voor iemand die goed in haar vel zit. Want ik mag er zijn. En hiervoor mocht ik er ook zijn maar nu dubbel zo hard. Klinkt wel raar want ik ben bijna de helft van mijn gewicht kwijt *lol*. Ach de helft om van te houden klinkt natuurlijk ook lekker
Wow wat een wijze lessen *grijns* maar ik ga er wat mee doen en mijn voordeel er mee uithalen. Vorige week zondag was het rommelige buitenrit in het bos met de paarden waardoor Sandro ( waar ik op zat ) uit zijn doen ging, ik paniekeerde waarvan een huilbui het gevolg van was. Gister dus besloten dat ik op DoeDoe zou gaan rijden. Rustig paardje en die voelt precies mij goed aan. De anderen paarden worden zenuwachtig van mij omdat ze voelen dat ik niet goed in mijn vel zit/zat en DoeDoe kan precies erop in spelen door rustig te zijn en niet zenuwachtig te worden. De andere paarden zijn gewoon een stuk gevoeliger voor mijn stemming en zo krijg ik een wisselwerking. Gister hebben Maikel en ik dus heerlijk samen bijna 2 uur door de bossen gereden. Ik op DoeDoe en Maikel op Hazerd. Maikel heeft zelfs de gehele weg voorop gereden en hij kan echt zo goed rijden voor iemand die nooit les heeft gehad en gewoon het maar ff doet op mijn aanwijzingen. Ik zelf heb er achter aan gereden. Heel stilletjes, en toen ik mijn mannen voor me zag en Maikel met een grote grijns af en toe eens achterom keek kreeg ik kippenvel. Wow wat was het heerlijk, samen met mijn mannen door het bos in een vlotte draf en een heerlijke galop. En natuurlijk mijn eigen ik, die inmiddels nu 40.3 KG lichter is. Ik ben zo trots. Nog maar 4.7 KG tot mijn eind doel. Ik ga het halen.
Young girl don’t cry
I’ll be right here when your world starts to fall
Young girl it’s alright
Your tears will dry, you’ll soon be free to fly
When you’re safe inside your room you tend to dream
Of a place where nothing’s harder than it seems
No one ever wants or bothers to explain
Of the heartache life can bring and what it means
When there’s no one else, look inside yourself
Like your oldest friend just trust the voice within
Then you’ll find the strength that will guide your way
You’ll learn to begin to trust the voice within
Young girl don’t hide
You’ll never change if you just run away
Young girl just hold tight
Soon you’re gonna see your brighter day
Now in a world where innocence is quickly claimed
It’s so hard to stand your ground when you’re so afraid
No one reaches out a hand for you to hold
When you look outside look inside to your soul
Life is a journey
It can take you anywhere you choose to go
As long as you’re learning
You’ll find all you’ll ever need to know
(be strong)
You’ll break it
(hold on)
You’ll make it
Just don’t forsake it because
No one can tell you what you can’t do
No one can stop you, you know that I’m talking to you
Young girl don’t cry I’ll be right here when your world starts to fall
Liefs
Proud Me
