Aan al mijn trouwe bloglezers,
Wat vliegt de tijd. En gelukkig kruipen de laatste weken niet voor bij maar gaan deze net zo vlug als alle voor afgaande weken.
Het besef is gekomen en hoe. Ik ben van slag, mijn hormonen willen niet meer en ik kan al huilen om een dood vogeltje. Deze verandering heeft zoveel meer indruk gemaakt op mijn persoonlijke ik dan ik ooit heb durven toe te geven.
Natuurlijk blijf ik lachen, maar achter mijn lach gaat ook een verdriet schuil. Moeten jullie je voorstellen dat je jezelf nooit dik hebt gezien van bovenaf. En als je de spiegel in de kast opent en je kijkt naar je zelf en je ziet wel een dik iemand dan verschuil je je zelf achter die niet dikke gedachte. En je gaat door met leven. Vind andere mensen dik terwijl je zelf ook bent, lacht anderen uit terwijl je zelf net zo bent.
Het besef is gekomen en hoe. Het kwam als donderslag bij heldere hemel. Ik, Tamara word eindelijk het meisje van de gedachte. Geen spiegel meer die dik ziet maar een spiegel die mij mijn ''oude'' gedachten laten zien. Natuurlijk geen Hollands Next Top Model maar wel een gewoon iemand.
Het heeft deze week dus tranen gekost en ik schaam me niet. Het voelt als een opluchting. Een bevrijding. Zoveel weken met je lijn bezig zijn doet wat met je. Het geeft je leerstof. Leerstof over wie je bent, wat je doet en vooral hoe nu verder. Vooral het laatste. Ik ben blij dat ik al die weken heb af kunnen kicken van emotie eten, van prompt zonder nadenken iets in je mond te stoppen. Wat een waardering kan een mens toch hebben voor een goed blaadje sla met een heerlijk stukje vlees. Dat is toch prachtig? Vroeger nooit verzadigd, altijd maar opzoek. Opzoek naar wat? Naar een goed gevoel??? Naar nog meer eten? Ik heb geen idee. Het was een obsessie, een verslaving en vooral een gewoonte.
Omdat de ommekeer in mijn leven is gekomen en de traantjes gelaten zijn heb ik mezelf een tractatie gedaan. Nou eigenlijk niet ik, maar mijn lieve trotse vader. Die straks ineens maar de helft van zijn dochter heeft. Ik ben naar de kapper geweest. Binnen gelopen met de woorden: Hoi, ik ben Tamara ,39 KG lichter en ik ben anders, word anders en wil ook compleet ander kapsel. Ik zou zeggen maak er wat van. En dat is gelukt. Ik zal zo meteen na het tikken van mijn blog foto's erbij plaatsen.
Afgelopen zaterdag nog een uitstapje gemaakt naar de Margrietbeurs. Samen met mijn moeder, een vriendin van mijn moeder en mijn beste lieve schat vriendin Mirjam. Het derde jaar achtereen zijn we geweest. Maar het was wel de eerste keer in drie jaar zonder pijnlijke vermoeide voeten. Heerlijk, dat ik na een dag struinen gewoon normaal kan doen s'avonds. De dag zelf heb ik mezelf verwend met heerlijk huid en gezichts producten. In mijn dikke fase had ik daar geen intresse in. Nu des te meer. Heerlijk die potjes en cremetjes. En smeren maar. Zelfs thuis ben ik nu dus aan de gang.
Kortom het gaat de goede kant op met me. Ook al zijn mijn hormonen nog de weg kwijt. Kan het van Jantje lacht naar Jantje huilt binnen 3 seconden toch voelt het als op de juiste weg zijn. Ik word een beter mens, en ik ben een beter mens.
Natuurlijk was ik al een goed mens maar toch het idee.
De weegschaal was iig weer mijn beste vriend deze week. Maar liefst 1.4 KG eraf. Geweldig. Ben trouwens ook gestopt met de zoetjes in mijn thee en koffie. Of het er mee te maken heeft geen idee maar het zou goed kunnen. Het schijnt dat namelijk dat alle zoetstoffen buiten suiker ook nogal slecht is. Heb ze dus meteen in de vuilniszak gepropt.
Karin ( consulente ) is weer tevreden. Eigenlijk had ik deze week al een eetweek maar heb hem weer een week door geschoven. Vind het wel lekker om in de laatste maand dat ik ga starten meteen de eerste week ervan te mogen eten. Want na mijn eetweek is het nog maar 4 weken tot mijn deadline van 3 Januari. Dan stop ik echt. Mijn topsport van 2010 is geleverd. Met zes dikke gouden medailles stap ik terug in mijn tijdmachine naar huis. En wel tevreden natuurlijk 
With love....
Tammie
